"Terwijl de verhuisdozen om haar heen een voor een worden weggebracht, staart Annie met lege ogen en hangende schouders voor zich uit, schijnbaar in het niets. Heel even is ze alleen. Gekluisterd aan haar rolstoel tikken de klokken in de woonkamer genadeloos iedere seconde onbenut weg, en weer een, en weer een. Op de radio speelt wat oude muziek. Annie buigt haar hoofd nog dieper..."